तो नेहमी मला विचरतो....

कसं जमतं तुला
शब्दां सोबत
एवढं खेळायला?
भावनांचे सुर
अलगद धाग्यात बांधायला?
काय उत्तर देऊ त्याच्या
ह्या वेड्या प्रश्नाला?
ठरवुन का जातं कोणी
शब्दांच्या गावा?
आपोआपच गुंफ़ल्या जातात
ह्या अक्षरांच्या माळा,
मनाचे अंतरंग, भावनांचे कल्लोळ
देतात रोज मला एक विषय नवा,
एकत्र केल सगळ्यांना की
जन्मते बघ एक सुन्दर कविता,
कितिही सांगितल तरी
पटतच नाही त्याला,
सारखा सारखा एकच प्रश्न...
कस जमत तुला......
कस जमत तुला......

ह्रुदय मन्दिर

तुझे माझे सोबत असणे
मानले होते ह्य जगाने,
ह्रुदय मंदिरी तुला पुजतांना
रोजच स्वप्न पहात होते नव्याने,

ध्यानी मनी ही नव्हते
नशिबाचे असे उलटे फ़िरणे,
दोघांच्या मनाविरुध्द
एक मेकांपासुन कायमचे दूरावणे,

विरहाने तुझ्या अश्रुंचे
परत परत येणे,
असह्य्य होतय आता सगळ्यांसाठी
खोटे खोटे आनंदी राहणे,

नाईलजने स्वीकारलय आत मी
पूर्ण आयुष्य तुझ्याशिवाय चालणे,
ह्रुदय मंदिरातील तुझी छबी मनातच जपुन
दूसर्यालाच कोणालातरी पुजणे....

वाटसरु

मागीतली तुझी साथ जेव्हा
नकारघंटा वाजवलीस तु,
विचारले जेव्हा 'त्याने' तुला
सहज त्याच्यात सामावलीस तु,
होतो मी त्याच्याच तोडीचा
नव्हतो ग एवढा फ़ालतु,
त्याला होकार देतांना नव्हता
का तुझ्या मनात काहीच किंतु?
तोडलेस माझे ह्रुद्य, जणु
होती ती एक टाकाऊ वस्तु,
आता मी कोणीच नाही तुझा
दिसणारही नाही तुला माझे अश्रु,
लक्षात ठेव एकच आता,
जेव्हा लागतील तुझे 'आपले' तुला विसरु,
प्रुथ्विच्या एका कोपर्यात झुरत आहे
तुझ्याच साठी हा वाट चुकलेला वाटसरु...

पहिली दिवाळी...बाळासोबतची

Dear Friends,

This was my first Diwali with my cute little baby gal. Sharing the experience of the same with you all. Hope you like it...

रांगोळ्यांची कलाक्रुती
अन दिव्यांची रोषणाई,
इवलुश्या डोळ्यांनी
मजेत न्याहरीत होती
ती सगळी ही नवलाई,
फ़टाक्यांची आतषबाजी
सोबतीला चिवडा, चकली,
दात नाही तरी, सारे
चाखण्याची हौसच भारी,
लक्षमी पुजनाच्या दिवशी
होती भलतीच खुश स्वारी,
गुलाबी त्या ड्रेस मध्ये
भासत होती गोंडस परी,
निरागस तिचे हास्य ते
आनंदात अजुनच भर घाली,
सुख समरुध्धीने परिपूर्ण होती
तिच्या समवेतली ही पहिली दिवाळी

अबोल शब्द

शब्द आज माझ्यावर
खुपच रुसले आहेत
तुझ्या प्रमाणे तेही
अगदी अबोल झाले आहेत
कविता लिहायला
हातच थरथरतायेत
सुचलेल्या कल्पना
पानावर उतरवतांना
डोळे खुप पाणावतायेत
राग तुझा आता मावळेल
असे मनाला संकेत मिळतायेत
बघुन माझ्याकडे खुद्कन हसशील
असेच चिन्ह मला दिसतायेत
कळी तुझी खुलल्यावर
शब्दही लगेच जमणार आहेत
अन ह्याच शब्दांमुळे
कविता माझ्या उमलणार आहेत...

हास्य...एक वक्र रेषा

आयुष्य जगण्याच्या पण
काय एके-एकेकाच्या तर्हा
दुसर्याच्या आनंदात
मिळतो काहींना आनंद खरा
तर पैसा गोळा करण्यात
काहींचा जातो जन्म सारा
कोणि कसे जगावे ह्यावर
युक्तिवाद न केलेलाच बरा
तरीपण मित्रांनो विचार
करुन बघा ना जरा
मिळालाय मानवाचा जन्म
माणसा सारखे जगुन पहा
करुन भागाकार शत्रुंचा
"आपल्यांचा" गुणाकार करत रहा
असल्या चिंता मागे कितिही तरी
एक गोष्ट नेहमी लक्षात ठेवा
हास्य आहे अशी वक्र रेषा
जी सरळ करते आपली
अवघी जीवन रेषा...

(On 08/10/2008)

पाठवणी

सनई-चौघड्याचा मंगल सुर,
नव वधुच्या चेहरयावर
हास्य ते सुमधुर,
विवाह बंधनात अडकायला
दोन वेडे जीव आतुर,
उत्सुक्ता, भिती च्या संमिश्र
भावनांचे उठले मनी काहुर,
आली आता घटिका पाठवणीची
झाले तिचे हसु फ़ितुर,
मायेची ऊब दुरावण्याची
लागली तिला हुरहुर,
आई, बाबा, दादा, ताई
पासुन राहायचे कसे दुर,
डोळ्यात साठला गंगा
जमुना चा महापूर,
अवाक्षर उच्चारणे कठिण
झाला तिच स्वरही कातर,
सगळ्यांना सोडुन जाणे
नाही तिला मंजुर
पण आयुष्याचे नव्या
वळणाचे दिसते तिला द्वार,
मिळालेल्या प्रेमाच्या आठवणी
रुजवुन मनाच्या खोलवर,
नव्या नात्यां मध्ये विश्वास
स्थापण्याचा केला तिने निर्धार